उपरा

मी तर जगतो जगासारखा
कां तरीही मी प्रेमास पारखा
काहीच उमगत नाही
मी मलाच समजलो नाही
खरेच कां मी उपरा ?

रान्गेतुनी त्या सरकत होतो
जगण्याचा खेळ खेळीत होतो
डाव मी माझा मांडीत होतो
लोक डाव साधुनी जात होते
खरेच कां मी उपरा ?

ती तशीच यायची रान्गेतुनी
डोळ्यात तिच्याही भय दिसायचे
मला कधीच ना उमगयाचे
मी तर सामान्य होतो , तरी
खरेच कां मी उपरा ?

रान्गेतुनी त्या अनेक होते
तिची छेड काढणे चालूच होते
तो क्षण आला , अन् तिडिक गेली
उचलला दगड अन् पुढचे ........
खरेच कां मी उपरा ?

मी माझ्या बाह्य स्वरूपावरून गजाआड़ होतो
तिची कशाला यात फरफट म्हणुन काहीच बोललो नाही
परत दातांखाली ओठ घेतले दाबुन ,
आमची होती खुन्नस खूप वर्षांपासून सांगुन टाकले
खरेच कां मी उपरा ?

...... हल्ली रांग तशीच असते
मी सुद्धा असतो अधून मधून
...... ती पण दिसते तशी रोजच
मी मात्र पाहतो कधी वाटले तर
कारण मी तर उपरा नां ?

प्र........साद जोशी
पुणे
२१.०६.२००९