आता माझ्या स्वप्नालाही मी आपलसं केलं!!!

काल रात्री माझ्या स्वप्नाला एक स्वप्न पडलं
माझं म्हणे कुणाशीतरी लग्न झालं
बाशिंग तसं मी बांधून तयारच होतो
पण बरं झालं माझं एकदाचं लग्न झालं

स्वप्नातल्या मीच मला हळूच उठवलं
पडत्या अंतरपाटातून तिला आपलसं केलं
मित्रांनी उचललं तेव्हा मी जरा चिडलो होतो
पण बरं झालं माझं एकदाचं लग्न झालं

मी मला चिमटा काढून हळूच जागं केलं
चादर बाजूला करून हलकेच बाजुला पाहिलं
सहा जणांच्या रूम मध्ये मी एकटाच जागा होतो
पण बरं झालं माझं अश्यावेळी माझं लग्न नाही झालं

आंघोळ करून मी स्वत:ला सत्यात आणलं
एक स्वत:ची जागा हवी हे मलाच मी सांगितलं
मला समजले लग्न म्हणजे जबाबदारीचा डोंगर असतो
म्हणुन म्हणतो बरं झालं माझं अश्यावेळी माझं लग्न नाही झालं

आज माझं खरंखुरं लग्न झालं आहे
एक पिल्लाची जबाबदारी अंगावर आहे
कामावरून बायको शप्पथ दमून येते
पिल्लू रात्रभर जागलं तरी मला जागणे आहे

आता नाही वाटत मला लग्न का झालं
नक्की झेपेल मला कितीही ओझं जगण्याचं असलं
लग्न म्हणजे सुखदुःखाचं देणं घेणं असतं
आता माझ्या स्वप्नालाही मी आपलसं केलं

आता माझ्या स्वप्नालाही मी आपलसं केलं

प्र....साद जोशी
पुणे
३१.०७.२००९

मला काय त्याचे ? मी तर केव्हाच घर गाठले होते !

आज एक विचित्र अपघात घडला म्हणे
कुणीतरी त्या ट्रक खाली आला म्हणे
मला त्याचे काय करायचे ? मी बाजुनी निघून आलो
मला काय त्याचे ? मला लवकर घर गाठायचे होते !

हजार तरी अपघात होत असतात हल्ली रोज रस्त्यात
आपण तरी कुठे कुठे थाम्बयाचं ? अन् कशासाठी ?
नीट नाही नां चालवता येत गाड़ी मग बसनी फिरावं की
मला काय त्याचे ? मला लवकर घर गाठायचे होते !

आज तसा एकदम ख़ास दिवस आहे माझ्यासाठी
पगार वाढला हे सुद्धा सांगायचे आहे आणि तिचं पण
सारखं सारखं डोळ्यासमोर त्या अपघातानी यावं कशाला ?
मला काय त्याचे ? मला लवकर घर गाठायचे होते !

घरी आलो तर इमारतीत एकच हलकल्लोळ माजला होता
कुणाचातरी म्हणे अपघातात जीव गेला होता
आयला म्हणजे मगाशी जो अपघात पहायचे टाळले होते
मला काय त्याचे ? मला लवकर घर गाठायचे होते !

तड़क तसाच वर आमच्या मजल्यावर आलो
गोंधळ आमच्याच घरात उडाला होता असे दिसले
भान हरपत होते पण सावरले स्वत:ला आणि पुढे झालो
मला काय त्याचे ? मी तर केव्हाच घर गाठले होते !

मला काय त्याचे ? मी तर केव्हाच घर गाठले होते !

प्र......साद
पुणे
२८.०७.२००९

खडक

खड़क
मी दिसतोही
मी असतोही
मी स्तब्ध
मी निशब्द
मी पाण्यात
मी जमिनीवर
मी खोलात खोल
मी गर्त अनमोल
मी एकटा
मी निर्बंध
मी भिजलेला
मी सुकलेला
मी आकार
मी विकार
मी हरवलेला
मी गवसलेला
मी गुंग पाण्यात
मी धुंद लाटात
मी ज्वाला एक थंड
मी निसटलेला खंड
मी शांत निर्माल्य
मी प्रशांत खडक ..............

प्र.... साद जोशी
पुणे
२०.०७.२००९

कारण तो समुद्राकाठचा खड़क !

एकटा जरी तो, तरी निर्भय
कारण तो समुद्राकाठचा खड़क !
झीजणे त्याचे, वरी शेवाळ
कारण तो समुद्राकाठचा खड़क !
मौनाचे असे भांडार, जरी पायी कालवे
कारण तो समुद्राकाठचा खड़क !
मी मुग्ध होउनी बसतो, दरी खोर्यातुनी फिरून
कारण तो समुद्राकाठचा खड़क !
मी चिम्ब चिम्ब हा भिजतो, घेतो कात नवीन
कारण तो समुद्राकाठचा खड़क !

प्र.....साद
पुणे
२०.०७ .२००९

साथ तुम्हारे खु़दा तो है !

शिकवा कभी न् करना
गैर तो गैर होते है ,
रुसवाई अगर है खुदसे
साथ तुम्हारे खु़दा तो है !

बरे झाले गेलीस तू ,

ओळखीचा सूर होता
जीवघेणा वार होता
माझीच ती कट्यार होती
काळ वेळ लावित होता
.......
बरे झाले गेलीस तू ,

आरसा भंगुन गेला
अन् तडे सोबतीला
पखरण त्या तुकड्यांची
घरभर पसरली होती
.......
बरे झाले गेलीस तू ,

सरण माझे मीच नेतो
मीच देतो अग्नी मला
राख सुद्धा सरकली नाही
वाराही तेव्हा स्तब्ध होता
.....
बरे झाले गेलीस तू ,

प्र....साद जोशी
पुणे
१०.०७.२००९

शेवटची कविता !!!

प्राजक्त माझा बहरत होता
कोण जाणे कशी सावली आली !
सडा आता पडणार नाही
वेळ मावळण्याची आली !

फुले पारीजातकाची केशरी हात माझे
राहिले आता मात्र कोरडे !
मी रमलो या ठिकाणी
वेळ निघण्याची आली !

कृपा करा अन् जाऊद्या मला आता
केली न् गायली भूपाळी जेथे !
उमगली किम्मत स्वत:ची
वेळ सरून गेली !

वेळ मावळण्याची आली !

प्र....साद जोशी
पुणे

०९.०७.२००९

प्रत्येकाच्या आयुष्यात एक् बाबा यायला हवा,

नव्हती आशा बदलाची कधीच कुणाला,
मलाही होती शंका जो वरी बाबा नाही भेटला !
मी म्हणालो त्याला मी प्रयत्न करीनच,
हसला अन् म्हणाला हे ही दिवस जातीलच !

कृपा असावी असे नव्हते कधी वाटले,
त्याचा हात फिरता अश्रु मात्र सांडले !
म्हणाला मला मान मागुन मिळणार नाही,
स्वत:हुन द्यावे मग अपमान नाही !

स्वत: द्यायची सवय कधीच नव्हती,
हात उठतो कशाला याची जाणीव मात्र होती !
अशक्याचे शक्य होते हे त्यानेच दावले,
मदतीचे हात अनेक पुढे आले !

विश्वास बसेना माझ्याच नयनावर,
भीड़ चेपली करू स्वत: लागल्यावर !
नाणे दोन बाजुंचे असते अशी समजूत होती,
दान आपलेसुद्धा पडेल याची कायम भीती !

आरसा दाखवेल कुणी माझा मला सुधारलेला,
यावरी विश्वास बसायला मात्र वेळ गेला !
बदल घडेल माझ्यात कधी असे कधीच नव्हते वाटले,
दुसरेही विसम्बले मदतीकरीता अश्रु डोळा दाटले !

प्रत्येकाच्या आयुष्यात एक् बाबा यायला हवा,
देवानेही प्रत्येकाला दिला असतो प्रकाशाचा दिवा !
पेटवावा दिवा उजेडाकरीता न् वापरता जाळण्यासाठी,
उमगले काठी उगारण्यासाठी नसतेच असते ती फक्त सोबतीसाठी !

प्र.....साद जोशी
पुणे
०६.०७.२००९

मीपण जपायचं की माझं स्वत्व

मी हटायचे की हट्टाने रेटायचे
प्रश्न तसाच राहतो
भीड़ चेपायची की भीक घालायची
प्रश्न तसाच राहतो

मीपण जपायचं की माझं स्वत्व
प्रश्न तसाच राहतो
कुढत जगायचं की जगवायचं अस्तित्व
प्रश्न तसाच राहतो

अभिमान जपायचा की स्वाभिमान
प्रश्न तसाच राहतो
मोडून वाकायचं की वाकून मोडायचं
प्रश्न तसाच राहतो

पेटून उठायचं की कुणीतरी पेटायचं
प्रश्न तसाच राहतो
झोकुन द्यायचं की वाकून पहायचं
प्रश्न तसाच राहतो

आपणच आपलेपण सिद्ध करायचे
विस्तव आला तरी स्वत्व आता जपायचे
शिवबा नाही होता आले हे तर चालायचेच
नंगी तलवार उचलता येते एवढे तरी करायचे

मग प्रश्न कधी प्रश्न उरणार नाहीत
उत्तरे कुणाकडे मागावी लागणार नाहीत
आता फक्त ताठ कणा अन् मानानं जगायचं
पाठीवरचा वार छातीवर घ्यायला फक्त शिकायचं

प्र.........साद जोशी
पुणे
०५.०७.२००९

सांग आवरू कसा हा पसारा ?

कैफात मी धुंद होतो
होता केलास तेव्हा तू इशारा
गेलीस आता सोडुनी
सांग आवरू कसा हा पसारा ?

pra....saad

अश्वत्थामा अमर आहे

आठवणी मेणबत्ती सारख्या
हातात घेवून फिरत रहातो
उजेड जगाला देतो
चटके हाताला घेतो

हीच साठवण आहे
तुझ्या आठवाची
जगणे जगत रहातो
मरण पेलत जगतो

उपयोग नाही कशाचाच
सर्व काही व्यर्थ आहे
जखम भाळी घेवूनच
अश्वत्थामा अमर आहे

प्र....साद जोशी
पुणे
०४.०७.२००९

मी नसतोच ...........

मी झंझावात
मी वादळ
मी निरभ्र
मी मळभ
मी सर्वांगी
मी विरागी
मी भैरवी
मी विराणी
मी तूच
मी नसतोच ...........

प्र.......साद जोशी
पुणे
०४.०७.२००९

विस्कळीत

1)
मी गडद ,
मी गर्द !
मी सहज ,
मी सर्द !
मी दृश्य ,
मी अस्पष्ट !
मी मर्त्य ,
मी स्वप्न !

2)
एक आवर्त , कधीच न उमगणारे
एक सत्य कधीच न उलगडलेले
एक किनारा थांग न सापड़णारा
एक अन्याय कधीच न थांबणारा
एक माणूस सतत लढणारा
एक कोळी सतत झुंज देणारा
एक राधेय स्वत्व अन् अस्तित्व विसरणारा !

प्रसाद जोशी.
१४.०४.2009

3)

मी तीर्थ
मी सर्वार्थ
मी जळी
मी स्थळी
मी आवेग
मी संकल्प
मी झंझावत
मी विकल्प

जगाने जगला म्हणावे !!!

जगाने जगला म्हणावे !!!

डोळ्यातूनच जे झिरपते तेच अश्रु असतात कां ?
मनातल्या मनात जे झिरपते त्याला काय म्हणावे ?
जे जे दिसते ते ते सत्य असतेच कां ?
जे जे कळते कधी उमगते त्याला काय म्हणावे ?

आस असावी की कास धरावी कुणी तरी सांगेल कां ?
घुसमट होते आतल्या आत त्याला काय म्हणावे ?
प्रतिसाद द्यावा की वाट पहावी सादेची कां ?
हाकेस सुद्धा ओ न यावी याला काय म्हणावे ?

चालत रहावे की थाम्बुन जावे कुणीतरी सुचवेल कां ?
वाट आंधळी की रस्ता चुकलेला याला काय म्हणावे ?
जीवन जाते सरुनी तरी कां जगलो उमगेल कां ?
कलेवराची राख न उरली, जगलो कसे म्हणावे ?

प्र.....साद जोशी
पुणे
०२.०७.२००९

कॉलेज

कॉलेज

नाक्यावर उभे राहून आमचे जेव्हा टेबल पंखे व्ह्यायचे नां तेव्हा आम्ही सुटलेलं कॉलेज पहायचो ,
या टोकापासून त्या टोकापर्यंत ती जाइतो आम्ही फक्त पहातच रहायचो !
टोक एकदा शेवटचं यायचं , मग तिनं मागं फिरून पहायचं ,
गेल्याची खात्री झाली की आम्ही परत पहिल्या टोकाकडे टक लावून रहायचं !

नाक्याच्या त्या जागेवर माझा ठरलेला स्पॉट होता ,
अनेक ग्रुप यायचे अन् जायचे माझा दिव्याचा खाम्ब असायचा !
सीनियर आणि ज्युनिअर कॉलेजच्या वेळा मला त्या काळी पाठ होत्या ,
माझी सिगरेट आणि चहाची वेळ ठरलेला भट कधीच नाही चुकवयाचा !

बाबांची यायची ट्रेन प्रत्येकाला ठाउक होती त्यावेळी ,
माझी सिगरेट आपोआप दुसरयाच्या हातात सहज ठरवल्यागत जायची !
आई मात्र यायची भाजी खरेदीला चुकून कधीही वेळी अवेळी
अख्या ग्रुपची मला जपायला तारांबळ फक्त त्याच वेळी उडायची !

घातलेली जीन धुवून किती महीने झाले याची काही मोजदात नसायची ,
चुकून घातली नाही की मगच ती जीन पाण्यात जायची !
अधून मधून कॉलेजच्या कैन्टीनला आम्ही पण जायचो ,
टेबलाचे तबले कधी झाले हे न कळताच परत यायचो !

आज बायकोसोबत फिरताना माझा टेबल पंखा होत नाही ,
एक कटिंग मारतोस कां अशी हाक सुद्धा येत नाही !
कड़ेवरच्या छोकरीला त्रास होईल म्हणुन सिगरेट हातात धरत नाही !
हल्ली मुलींनी काका अशी हाक मारली तरी त्रास काहीच होत नाही !

दिवस जुने सरले होते , आठव सोबत उरले होते ,
प्रत्येक मित्र आता दुरूनच हात करतो !
ठाउक असते मलासुद्धा आता असेच वागायचे ,
उगाच कशाला जुन्या गोष्टींना उगाळत बसायचे !

ठाउक असते मलासुद्धा आता असेच वागायचे ,
उगाच कशाला जुन्या गोष्टींना उगाळत बसायचे !

प्र.............साद जोशी
पुणे
०५.०६.२००९