प्राजक्त हातात तसाच राहिला
हात केशरी, तरी रिताच दिसला
गंध आयुष्यभर उरला
मी उदास .......
निरांजनाची वात तेवली
गाभाऱ्यात उजेड उमटला
क्षणात तोही मावळला
मी उदास ........
जगण्याचा कंटाळा आला
भरतीमध्ये जीव लोटला
श्वास लाटेवर तसाच राहिला
मी उदास ......
भीक म्हणुनी म्हणले जगला
पदर आईचा उगीच विरला
जगण्याचा हा खेळ विस्कटला
मी उदास ......
प्र....साद जोशी
पुणे
०३.०३.२०१०
No comments:
Post a Comment